ไผ่ ณ. คิวบิค

 โครงการนี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมcubic school

http://cubicschool.exteen.com/

------------------------------------------------------------------------- 

จาก เอนทรี่นี้ ของ ผปค.ลีลี่  

และ นางฟ้าจำแลง1 

------------------------------------------------------------------------

22.55 น.

หนุ่มบ้านนอกเดินอารมณ์ดีไปตามทาง ปีใหม่ปีนี้มีอะไรดีๆมากมายเข้ามาในชีวิตน่าจะเป็นสัญญาณที่ดี

มือของเขายังกำของขวัญเล็กๆนั่นไว้ แต่เขากำลังมองหานางฟ้าที่เขากำลังจะเอาเจ้าสิ่งนี้ไปให้

เสียงเพลงในงานยังคงดังแว่วเข้ามา ชวนให้ไผ่นึกถึงบรรยากาศเต้นรำเมื่อตอนหัวค่ำ...

21.05 น. กลางฟลอร์เต้นรำ 

เสียงเพลงในงานกับบรรยากาศรอบๆชวนให้หนุ่มบ้านนอกอย่างเขาประหม่ามากขึ้นเรื่อยๆ 

สัมผัสอุ่นๆจากมือลี่ลี่ยิ่งทำให้ไผ่ฟุ้งซ่านจนเต้นผิดจังหวะไปหลายเสต็ป จนลี่ลี่ต้องทัก

" ไผ่.. ใจเย็นๆนะ คอยดูตามจังหวะลี่ลี่ " พลางบอกให้ไผ่ก้มลงมองจังหวะเท้า

"1.. 2.. อย่างนี้แหละ " ลี่ลี่ก้มมองดูจังหวะเท้าของไผ่แล้วเงยหน้ามาเจอกับสายตาของไผ่ที่มองมาพอดีทำเอาชายหนุ่มอายหน้าแดงจนเต้นผิดจังหวะไปอีก

"ขอโทษนะลี่ลี่.. เราตื่นเต้นไปหน่อย " เด็กหนุ่มตอบเสียงอ่อย

ลี่ลี่สัมผัสได้ถึงมือของไผ่ที่ชื้นเหงื่อ นี่คงเป็นครั้งแรกของไผ่ที่ได้เต้นรำแบบนี้เจ้าตัวคงเกร็งมิใช่น้อย เมื่อเธอเหลียวไปมองคู่ภูมิกับฟ้าเต้นรำ หัวใจแม่ยกแอบอุ่นใจขึ้นเมื่อเห็นทั้งคู่เริ่มจับมือเต้นรำกัน พอเห็นท่าเต้นของภูมิแล้วทำให้อดคิดถึงชายหนุ่มที่เต้นคู่ด้วยกันไม่ได้.. สองคนนี้ฝึกมาที่เดียวกันแน่ๆเลย..

" คู่ภูมิกับฟ้านี่ดูน่ารักดีนะ " ลี่ลี่เอ่ยขึ้นกระทันหัน

" หา.. เอ่อ ก็ดู เข้ากันดีนะ " เจ้าตัวตอบไปแบบไม่ทันได้คิดเพราะมัวแต่เหม่อมองอยู่

ไผ่เหลือบมองดูคู่ภูมิกับฟ้า ถึงแม้ท่าเต้นจะมาจากสำนักเดียวกันแต่กับภูมิซึ่งตัวใหญ่กว่าฟ้ามากนั่นทำให้ท่าทางภูมิดูเก้ๆกังๆชอบกล ผิดกับคู่ของวิลลี่กับบูมที่เต้นกันสุดสวิง ไม่เสียทีที่เป็นอาจารย์สอนเขามาเลยจริงๆ

" เห็นแล้วชวนให้นึกถึง Beauty and the Beast เลยล่ะ " ลี่ลี่บอกไผ่แต่พอเห็นหน้าตามึนๆของหนุ่มบ้านนอกลี่ลี่ก็พูดเสริมขึ้น " การ์ตูนของวอลท์ดิสนีย์น่ะชื่อไทยว่าไงน้า.. โฉมงามกับเจ้าชายอสูร ล่ะมั๊ง ลี่ลี่ชอบเรื่องนี้มากเลยล่ะ " เด็กสาวเอ่ยขึ้นตาเป็นประกาย

มิน่าลี่ลี่ถึงคอยเชียร์สองคนนั้นตลอด  เหมือนเด็กที่เห็นตัวละครจากนิยายที่ชอบ หลุดออกมาจากจอตัวเป็นๆสินะ

ไผ่มองลี่ลี่ที่อยู่ตรงหน้า สำหรับลี่ลี่แล้วเขาจะเป็นตัวละครที่ออกมาจากนิยายเรื่องไหนกันนะ เจ้าชายจากนิทานก็คงไม่ใช่ อย่างเขาคงเป็นได้แค่คนใช้ของเจ้าชายหรือไม่ก็คนงานในปราสาทซะมากกว่า..

" ลี่ลี่.. " ไผ่เอ่ยขึ้น

" หืม.. มีอะไรเหรอ?"

" จริงๆแล้วเรามีเรื่องอยากบอกลี่ลี่เรื่องนึงล่ะ... คือว่า.." ไผ่แอบเอื้อมมือลงไปจับของขวัญกล่องเล็ก

ยังไม่ทันที่ไผ่จะพูดอะไรออกไปเสียงเพลงที่ดังอยู่ก็เงียบลงเป็นสัญญาณจบเพลง คู่เต้นรำคู่อื่นๆทยอยเดินเข้าไปนั่งพัก เหลือแค่คู่ของเขาอยู่กลางฟลอร์ วิลลี่มองมาพร้อมโบกมือให้ทำให้ชายหนุ่มลังเลก่อนโบกมือตอบ สถาณการณ์ตอนนี้คงไม่เหมาะซะแล้ว ไผ่แอบถอนใจเล็กๆก่อนหย่อนของขวัญลงกระเป๋าตามเดิม

"มะ.. ไม่มีอะไรหรอก.. เราไปนั่งพักกันทางโน้นเถอะ.." ไผ่พูดพลางจูงมือลี่ลี่ที่ยังงงๆอยู่ให้เดินตามไปจุดพัก

ของขวัญกล่องเล็กในกระเป๋าเสื้อของไผ่ยังกลิ้งไปมาเหมือนมันอยากจะกระโจนออกจากกระเป๋าเจ้าหนุ่มขี้อายคนนี้เต็มที  ..ตอนนี้คงยังไม่ใช่เวลาที่มันจะได้ไปอยู่ในมือคนที่ไผ่ตั้งใจไว้.. แต่คงไม่นานนี้แหละ

.............

22.55 

เสียงพิธีกรบอกให้ทุกคนเตรียมนับเคาท์ดาวน์กันแล้ว แต่ละคนเริ่มพาคู่ของตัวเองเดินออกมาที่ลานกว้าง

แต่เขายังหาตัวนางฟ้าไม่เจอ.. ลี่ลี่ไปอยู่ไหนนะ

สิ่งแรก.. นายต้องแย่งบอลให้ได้ก่อนนะ..

ประโยคของหยินได้ผลักดันให้ชายหนุ่มเริ่มทำอะไรบ้างแล้ว อย่างน้อยเขาก็เริ่มที่จะออกตามหาลูกบอล ไผ่มองไปรอบๆ เห็นไทยยืนเหม่อๆอยู่เลยเข้าไปถาม

" ไทยเห็นลี่ลี่มั่งไหม? "

" เห็นเดินไปทางนั้นแวบๆนะน่าจะอยู่ตรงสระน้ำหลังโรงเรียนน่ะแหละ " ไทยตอบ ไผ่ขอบใจไทยและเดินไปตามทางนั้นจนลืมสังเกตุยิ้มซึมๆของไทยที่ผิดไปจากแต่ก่อน

ไผ่เดินไปพลางอดคิดด้วยใจระทึกไม่ได้

เขาจะได้ดูพลุปีใหม่กับลี่ลี่ จะได้เค้าท์ดาวน์ด้วยกัน มือที่กำของขวัญในกระเป๋าเริ่มสั่นเล็กๆ จะบอกลี่ลี่ยังไงดีนะเรื่องของขวัญนี่..

พลั่ก..

ชายหนุ่มเดินเหม่อลอยจนเดินชนตึกเข้าจังเบ้อเร่อ พอไผ่ถอยกลับมาตั้งสติถึงรู้ว่าเขาเดินชนภูมิเข้าเต็มเปา

" ไผ่เป็นอะไรรึเปล่า? " ภูมิเอ่ยถามเพราะกลัวเพื่อนเจ็บ

" ไม่เป็นไรหรอก " ไผ่ตอบพลางเช็คความเรียบร้อยของชุดก่อนเอ่ยถาม " ว่าแต่นายเดินมาจากทางนี้เจอลี่ลี่มั่งรึเปล่า"

ภูมินิ่งไป.. มองไผ่แปลกๆแล้วก็เริ่มอึกอัก..

"เอ่อ.. คือ.. ไม่เห็นลี่ลี่มาทางนี้นะนายไปหาที่อื่นดีกว่า.. เราว่าน่าจะไปที่งานนะ"

"แต่ไทยบอกว่าเห็นลี่ลี่เดินมาทางนี้นะ.." ไผ่ยังสงสัยในท่าทีของภูมิ

"เหรอ.. คงไปแล้วมั๊งเราไม่เห็นเลย เราว่า.. นายลองไปหาที่อื่นเหอะ" ภูมิเริ่มลนลานแต่สีหน้าเริ่มออกอาการร้อนรนอย่างเห็นได้ชัด นี่มันสีหน้าเหมือนตอนภูมิพูดกับฟ้าเลย ยิ่งพูดเหมือนยิ่งเผยพิรุธ

มีอะไรต้องปิดบังรึ?

"สิบบบบบบบบบบบบบบบ"

เสียงนับเคาท์ดาวน์ดังมาภูมิหันไปมองทางหน้างาน ไผ่เลยถือโอกาสพริ้วหลบภูมิไปด้านข้างโดยที่หมียักษ์ไม่ทันระวัง

"เก้าาาาาาาาาาาาาาาา"

"แปดดดดดดดดดด"

ไผ่เดินตรงไปที่สระน้ำหลังโรงเรียน เสียงภูมิเรียกไล่หลังมาแต่ชายหนุ่มไม่ได้ยินเสียแล้ว

"เจ็ดดดดดดดดดดดด"

"หกกกกกกกกกกก"

ไผ่เห็นเงาหลังของนางฟ้าลางๆ.. นั่นไงลี่ลี่ เด็กหนุ่มดีใจจนเร่งฝีเท้าเข้าไปอีก

"ห้าาาาาาาาาาาาา" 

"สี่.............."

ตอนนี้ไผ่ยืนอยู่ไม่ไกลจากลี่ลี่มากนักหญิงสาวยังคงไม่รู้สึกตัว ไผ่ชะลอฝีเท้าลงแล้วเดินไปหาหญิงสาว

"สามมมม"

ไผ่เดินเข้าไปอีกก้าวสายตามองนางฟ้าที่หันหลังจนลืมสังเกตอะไรบางอย่าง

"สองง"

ตึ่ก ตึ่ก .. หัวใจไผ่เต้นดังไม่แพ้เสียงเคาท์ดาวน์นัก ขณะชายหนุ่มกำลังจะเอื้อมมือไปสะกิดหลังนางฟ้านั้นเขาก็เริ่มเห็น ..

...ใครอีกคน...

"หนึ่ง"

เสียงพลุและเสียงปรบมือดังลั่น พร้อมกับเสียงใครอีกคนที่อยู่ตรงหน้า

"ขอบคุณสำหรับ.... ..นะ "

ถึงจะฟังไม่ชัดนักแต่เขาก็รู้ว่าเจ้าของเสียงไม่ได้พูดกับเขาแน่ๆ

เสียงพลุและเสียงสวัสดีปีใหม่ดังขึ้น แต่ในใจไผ่ตอนนี้กลับเงียบสงัดนัก..

มือที่ยื่นออกไปค่อยๆหดกลับมาเหมือนกับเสียงหัวใจที่เต้นแรงเมื่อครู่แต่ตอนนี้กลับเงียบลงเหมือนมันจะหยุดทำงาน...

..นี่สินะเจ้าชายที่หลุดออกมาจากนิทานของลี่ลี่..

เขาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกิน..

เวลาเจ้าชายกับเจ้าหญิงเจอกัน มันไม่มีพื้นที่ให้คนธรรมดาอย่างเขาหรอก

ไผ่ค่อยๆเดินกลับอย่างช้าๆไม่ให้ทั้งสองคนรู้สึกตัว..

ไผ่เดินหลบออกมาจากสระน้ำตอนนี้สมองเขาว่างเปล่าเดินคอตกเหมือนนักร้องลูกทุ่งตกรอบ บางทีเด็กบ้านนอกอย่างเขาไม่ควรจะฝันอะไรให้มันเกินเลยไป แค่ลี่ลี่ยอมมางานกับเขาได้นี่ก็ดีมากแล้ว.. ดอกฟ้ากับหมาวัดรึ คำนี้ก็คงเหมาะกับเขาดี ยิ่งคิดก็ยิ่งซึมจนหมดแรงเดิน

ขณะที่จิตใจของหนุ่มลูกทุ่งตกดิ่งถึงขีดสุด มีมือใหญ่ๆข้างนึงเอื้มมาตบเบาไผ่เบาๆ.. ภูมินั่นเอง

ไผ่หันไปมองภูมิที่สีหน้าแย่ไม่แพ้กัน.. นี่สินะสิ่งที่นายไม่อยากให้เราไปเจอไผ่นึกขอบใจเพื่อนร่างยักษ์

"เอ่อ.. คือเรา.." ภูมิพยามยามพูดอะไรบางอย่างปลอบใจ.. แต่เขาเองก็ไม่รู้จะพูดยังไงดี บางครั้งความจริงมันก็เจ็บปวดเกินกว่าจะปลอบใจกันได้ เขาเองก็เคยรู้สึกแบบนี้

"เราไม่เป็นไรหรอก.. ขอบใจนะ" ไผ่เอ่ยขึ้นหางเสียงยังเจือคราบน้ำตาจางๆ

ภูมิทำได้แค่รับฟังหวังว่าเพื่อนของเขาคงทำใจได้ในไม่ช้า..

......................

0.10 น.

ลี่ลี่เดินเข้ามาที่งานมองไปรอบๆเหมือนหาใครสักคน แล้วเธอก็เห็นหยินน่าจะพอช่วยอะไรเธอได้ ลี่ลี่จึงเดินเข้าไปถาม

"หยินเห็นไผ่มั่งไหม ลี่ลี่มองหาทั้งงานแล้วไม่เจอเลย"

แม่หัวเห็ดเงยมองลี่ลี่ขณะที่ของกินยังคาปาก อดสงสัยไม่ได้ว่าไผ่มันปล่อยโอกาสหลุดมือไปได้ยังไง สงสัยตาทึ่มนั่นแย่งบอลไม่เป็นจริงๆแน่เลยวุ้ย เฮ่อ... คนรึอุตส่าห์เชียร์

"ไม่เห็นหรอกทึ่มๆแบบนั้นคงหลงทางอยู่แถวนี้ล่ะมั๊ง" หยินตอบอย่างแม่ยกอารมณ์เสีย

ขณะที่ลี่ลี่กำลังมองหาอยู่นั่นเองภูมิก็เดินเข้ามา

"อ้าว ภูมิเป็นไงบ้าง" ลี่ลี่ทักเสียงใส

"เอ่อ.. ก็ดีแหละ " ภูมิเอ่ยขึ้นแต่สีหน้าดูไม่ค่อยจะดีเหมือนที่บอก

"แล้วได้เต้นรำกับฟ้าแล้วเป็นไงบ้าง" ลี่ลี่ต่อมแม่ยกกำเริบจนลืมดูอารมณ์ของคนถูกถามไป

"อืม.. เรื่องนั้นน่ะ.. เดี๋ยวค่อยคุยกันนะ.. แต่ว่า" ภูมิล้วงไปหยิบของขวัญกล่องเล็กของไผ่ออกมาก่อนจะยื่นให้ลี่ลี่ที่กำลังทำหน้างงๆอยู่

"ไผ่เขาฝากให้น่ะ.. แล้วก็บอกว่าเขากลับไปก่อนแล้วนะ ลี่ลี่ไม่ต้องรอ" ภูมิพูดพลางหันหลังกลับไป

"อะไรของเค้านะ.." ลี่ลี่บ่นอุบอิบพลางก้มลงมองของขวัญกล่องน้อยด้วยความสงสัย

"ของขวัญเหรอ. จากใครน่ะ" เสียงหัวเห็ดที่ชะโงกหน้ามาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ลี่ลี่หยิบของขวัญมาหมุนดูมีการ์ดเล็กๆห้อยอยู่ข้างๆ

สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังนะ

ถึงแม้มันจะช้าไปหน่อยแต่ก็ขอให้มีความสุข

โชคดีไปตลอดปีใหม่ตลอดปี 2009 เลยนะ

Happy Birthday & Happy New Year

..

ลี่ลี่อ่านข้อความแล้วอดอมยิ้มเล็กๆไม่ได้ ทื่อๆสมเป็นไผ่จริงๆเลย

"เปิดของขวัญดูเลยสิ" หยินส่งเสียเชียร์

ถึงแม้มันจะเสียมารยาทไปหน่อยแต่ลี่ลี่ก็ห้ามความอยากรู้อยากเห็นไม่ได้

กล่องเล็กๆนี้มีของขวัญอะไรนะ ?

ลี่ลี่บรรจงแกะของขวัญด้วยใจระทึก พร้อมสายตาลุ้นระทึกไม่แพ้กันของสาวหัวเห็ด แม่ยกของแม่ยกอีกที

(กาน้ำชาทำด้วยไม้ไผ่งานแฮนด์เมดฝีมือไผ่)

เตรียมของขวัญไว้ขนาดนี้แล้วทำไมไม่เอามาให้เองน้า.. ลี่ลี่ได้แต่แอบคิดในใจ 

......................................................

0.25 น.

ลี่ลี่โบกมือลาเพื่อนๆ ก่อนจะก้าวขึ้นรถ

"ซินเดอเรลล่ามาตรงเวลา แต่ว่ารักษาสัญญารึป่าวครับ"
ปิแอร์รีบทักเมื่อลี่ลี่ก้าวขึ้นรถ

"ตามสัญญาเรียบร้อยค่ะ " ลี่ลี่ยิ้มให้กับพ่อบ้าน

"แล้ว... ได้ลืมรองเท้าแก้วไว้ให้เจ้าชายรึป่าวครับ 55+"

"แหม รองเท้าลี่ลี่กลับมาครบสองข้างค่ะปิแอร์" 

ลี่ลี่ยิ้มพร้อมกับหยิบของขวัญแฮนด์เมดตรงหน้าขึ้นมาดู

"แต่ดันมีคนลืมไว้ข้างนึงล่ะค่ะ.. ทำไงดีน้อ" นางฟ้าของใครบางคนแอบยิ้มกริ่ม

ปล่อยให้ปิแอร์นั่งงงไปกับกาไม้ไผ่อันจิ๋วในมือของเธอ...

---------------------------------------------------------------------------------

สรุป

- ไผ่อารมณ์ดีนึกถึงตอนเต้นคู่กับลี่ลี่

- ลี่ลี่เปรียบเทียบคู่ภูมิฟ้ากับ Beauty and the Beast 

- ไผ่เดินไปเจอภูมิกลางทางที่จะไปหาลีลี่

- ภูมิขวางไผ่ไว้แต่ไม่รู้จะพูดยังไง

- ไผ่เหยียบระเบิด.. ตายตามหน้าที่... สู่สุขคติ

- ไผ่คิดว่า ยุ เป็นเจ้าชายที่หลุดจากนิทานแบบที่ลี่ลี่ต้องการ

- ไผ่กลับบ้านโดยไม่บอกลี่ลี่ ทิ้งของขวัญฝากให้ภูมิให้แทน

- แล้วลี่ลี่ก็ไม่รู้อะไรอีกเช่นเคย.. ตามคอนเซป

--------------------------------------------------------------------------------

0.25 น. ในรถของน้าพล

พลมองหน้าหลานชายคนนี้อีกครั้ง ทำไมตอนขาไปกับขากลับมามันหนังคนละม้วนขนาดนี้วะ

สงสัยจะเป็นเพราะ.... ...ไอ้เสื้อชุดนี้แน่ๆ!! คงโดนล้อว่า สุรไผ่ ล่ะสิ เฮ่อ....

พลแอบเห็นใจชะตากรรมไผ่ที่มาลงล๊อคกับตัวเองในอดีต..จนได้